Melali yüklenmiş bir şairle karşı karşıyayız. Fakat şairin kalbinden yansıyan melankoli sadece öznel akıbetlerden kaynaklanmıyor. Toplumsal olandan yansıyan hüzünler de kuşatmış duyuş ve düşünüş evrenini. Bu anlamda, Ahmet Haşim’den ziyade Yahya Kemal’e uzanan bir çizgiyi takip ediyor Hayrullah Eraslan. Özdeki bu diri çizginin dışında, göçler, ayrılıklar, hasretler, masumiyetler, umutlar, yakarışlar, haykırışlar, ağıtlar, aşklar… velhasıl her türden masumiyetler dize dize dökülüyor Eraslan’ın şiirinden…

GÖÇER BİR ŞEHİR

Bir tarih yazılır

Talihsizliğe belge

Yılların dili sürçer haksızlığa perde

Bir ova dağ olur, zulmün kara gölgesinde

Ozan dertli söyler türküsünü

Duyulur bin bir bucakta

Uzakta bir kız ağlar

Nice rivayetler ardından

Babasının katilini sorar

Ağlar ahali hıçkırığını duyurmadan

Sonra akbabalar, baykuşlar uçuşur etrafta

Issız şafağın söktüğü bir anda

Kokuşmuşluk duyulur, hissedilir zamanla

Kız gelin olur duvaksız

Kızıl gecenin karanlığında

Ağıtı beste olur

Hıçkırığı nağme

Bir yetim doğar kenar bir mahallede

Gece gelen sarhoş kabullenir gördüğü yerde

Göçer bir şehir bilinmez hangi yerde